Namaste!

Na een lange reis van bijna 24 uur kwamen we aan op het vliegveld van Kathmandu. De fun begon al op Schiphol toen de bagagevrouw het niet eens was met onze bagage (13 kilo te veel). Van haar moesten we midden in de chaotische vertrekhal van Schiphol ons koffer open maken om spullen over te pakken naar onze handbagage. Het probleem was alleen dat die tassen ook al vol zaten. Wij kregen van KLM twee grote witte vuilniszakken om spullen in mee te nemen. Met deze zak erbij liep ik ongeveer met 12 kilo handbagage (overigens alleen spullen voor de kinderen!) De vlucht naar India verliep redelijk goed, totdat we moesten landen. We waren al bijna geland maar het bliksemde en onweerde heel erg dus toen moesten we weer een stuk opstijgen en omvliegen, wat natuuuurlijk weer voor de nodige bloed zweet en tranen zorgde haha.

Op het vliegveld van Kathmandu werden we opgewacht door onze huisvader en tevens de projectleider. We werden door hem naar een Gueshouse gebracht waar we een nachtje zijn gebleven. 'S avonds zijn we gaan eten met andere vrijwilligers. We werder nmet de taxi teruggebracht en dat we dat overleefd hebben is echt een groot wonder. In Nepal gelden namelijk geen verkeersregels en iedereen rijdt door elkaar (en het liefst over elkaar) heen. Ik vond het wel heel grappig aangezien we steeds met ons hoofd tegen het dak vlogen. Je moet op straat sowieso goed uitkijken, want overal crossen auto's, bussen en scooters om je heen en die stoppen niet voor voetgangers. Verder is het hier heel veilig hoor dus geen zorgen haha.

Dinsdagmorgen werden we naar ons gastgezin gebracht. Ik zit bij een best wel rijke familie in een huis als een paleis. Ik voel me hierdoor wel een beetje schuldig tegenover de rest van de mensen in Kathmandu die geen huis hebben. Ze hebben 3 hele lieve kids: een jongetje van 4 en een meisje van 9. Er woont ook een meisje van 12 bij hun in huis die een soort diensmeisje is, in ruil voor schoolgeld. Het is wel erg wat zij allemaal moet doen en daarom probeer ik haar maar zo veel mogelijk te helpen want ik wil niet dat zij mijn afwas doet.
Nadat we bij het gastgezin waren aangekomen, begon ons programma. We werden door onze huisvader een soort van gezegend. We moesten hierbij een offer brengen aan een paar godinnen op schilderijen en we kregen een stip op ons hoofd. Ook kregen wij Nepalese namen waarmee mijn gastgezin mij aanspreekt. Ik kreeg de naam 'Rani' wat koningin betekent.

Woensdagochtend stonden we rond 7 uur op want rond 7.30 kregen we ontbijt. Dat was de grootste grap ooit: we kregen een heel groot bord met rijst en groente. Toen ik het zag schrok ik echt want ik moest er niet aandenken dat ik dat allemaal op moest eten. We moesten het ook nog met onze handen eten en dat was helemaal geen succes, uren later hing de rijst nog in mijn haar. Je mag in Nepal ook geen eten weggooien, dus wat we overhadden dat gaven we aan de hond.
'S middags hebben we met onze huismoeder het stadje bezocht om een Nepalse jurk voor ons uit te zoeken. Deze jurk wordt helemaal op maat gemaakt en hij is zondag klaar dus ik ben benieuwd. Ze hebben hier sowieso veel leuke spulletjes. Ik heb alvast maar mijn koffer leeggehaald met spullen die ik niet meer mee terugneem naar Nederland zodat ik alvast genoeg ruimte over heb voor spullen die ik van hier mee terug neem.

Donderdag hebben we Thamel bezocht, een soort toeristenbuurt met allemaal leuke winkels en marktjes. Echt wat voor mij, de shopaholic. Daar in de buurt hebben we ook tempels bezocht. Hierna zijn we naar een andere plek geweest om een beroemde tempel te bezoeken waarvan ik de naam even niet weet. We moesten hiervoor een hoge trap beklimmen, maar het uitzicht was zo mooi!!! Op de weg terug zat de trap vol met apen, erg leuk! Ik heb zo veel foto's van die beesten gemaakt dat ik een hele documamtaire kan insturen voor de Stichting Aap. Na een tijdje gingen ze alleen op ons springen en ons aanvallen en toen vond ik ze eng. Einde fotosessie.

Zondag gaan wij voor het eerst naar het weeshuis toe. Ik ben erg benieuwd maar ook een beetje bang voor de levensverhalen van deze kinderen, want er is hier zo veel armoede! Gelukkig hebben we veel leuke spulletjes voor ze meegenomen uit Nederland en kunnen we nog extra helpen met het geld van de inzameling. We krijgen trouwens nog steeds geld binnen:super!!
Wat we precies gaan doen weet ik niet, maar de projectleider gaat ons helpen en ik denk de leiding van het weeshuis ook. Ik wil ook nog andere scholen/weeshuizen bezoeken, zodat we aan hen ook spullen kunnen geven zoals bijvoorbeeld schoolboeken.

Ik stop nu met mijn verhaal want ik vrees voor de stroom. Ik heb namelijk al 4x geprobeerd om dit verhaal te schrijven maar de stroom valt steeds uit. Ik wil alleen nog zeggen dat ik het hier erg naar mijn zin heb en dat ik blij ben dat ik nog vier weken mag blijven! En jullie hoeven je ook geen zorgen te maken want het gaat allemaal heel goed hier. Ik ga nog proberen foto's erop te zetten maar ik heb geen idee of dat lukt! Tot snel!

Liefsxxxxxxx

Rianne