Weer thuis

Lieve mensen,

Heeeeel moe, maar heel voldaan kwamen wij gisterochtend om 5.00 aan op Schiphol! De vluchten waren gelukkig goed gegaan. Ik vind het heel jammer dat ik weg ben uit Nepal, al lijkt het alsof ik nooit ben weg geweest. Voor iedereen die heeft meegeholpen met onze inzameling: nogmaals ontzettend bedankt! Geloof mij, de Nepalezen zijn jullie heel dankbaar. We hebben heel veel goede dingen kunnen doen:
* Een hele nieuwe medische kamer voor het weeshuis
* Een studeerkamer voor het weeshuis
* Nieuwe tafels en banken voor de weeskinderen waar zij aan moeten eten
* Elektrische deur voor het weeshuis, zodat de deur automatisch sluit en de kinderen niet naar buiten kunnen lopen of van de trap kunnen vallen
* Schooluniformen voor weeskinderen, zodat zij weer naar school kunnen
* Computerset voor een schooltje
* 600 Engelse (studeer)boeken en heel veel speelgoed verdeeld over verschillende schooltjes
* Schriften en pennen voor kinderen in een weeshuis wiens ouders in de gevangenis zitten.
 

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor het lezen van mijn verhalen en het plaatsen van reacties! Ik hoop dat jullie van mijn avonturen hebben genoten . Ik zal ook nog wat foto's plaatsen!

Liefs, Rianne

De laatste dag

Lieve mensen,

Onze laatste dag is nu al aangebroken. Niet te geloven hoe snel de tijd gaat. Ik vind het jammer dat ik wegga, want we hebben het zo leuk gehad! Maar ben ook wel weer blij om terug naar Nederland te gaan.

De Jungle Safari van afgelopen weekend was niet echt een groot succes. Alles zat eigenlijk tegen. We zouden olifanten baden in de rivier, maar een paar dagen voordat wij kwamen was daarmee een Nepalese toerist overleden, dus wij mochten niet meer. Jammer. Dat leek me juist het leukste samen met olifantrijden (wat gelukkig wel doorging!). De eerste nacht heb ik ook de werkelijke definitie van 'geen oog dicht doen' meegemaakt. Het was bloedheet in ons hok en doordat we geen stroom hadden, kon de ventilator ook niet aan. Ik had een kussen als een baksteen en ik was ook niet erg onder de indruk van alle hagedissen die over de muren liepen. De volgende dag zouden we per kano naar een junglebos gaan waar we een junglewalk zouden houden. We zijn hier alleen nooit aangekomen, want halverwege de kanotocht kwamen we in een onwijze regen- en onweersbui terecht. Het was doodeng want we zaten midden op open water op een grote rivier in hele erge bliksem. De bestuurders van de boot wilden ons er niet uitlaten omdat ze daar geen tijd voor hadden, maar uiteindelijk gaven ze toe en brachten ze ons naar de kant. Toen stonden we op een klein stukje land midden in de storm. We konden niet opgehaald worden omdat we al zo ver waren gevaren dat er geen auto's meer konden komen.  Toen de onweer over was moesten we teruglopen door een soort wildernis. We moesten door hele hoge grasvelden met allemaal prikkelstruiken. Omdat er nooit mensen komen, waren er geen wandelpaden en moesten we de takken steeds uit ons gezicht slaan. Ook liepen daar wilde dieren zoals neushoorns, dus de gids liep voorop met een hele grote stok in de aanslag. Maarja. We hebben het overleefd en het kan niet altijd meezitten. En we hebben toch nog een beetje een junglewalk gehad :D. De tweede nacht konden we gelukkig beter slapen, al werd ik middenin de nacht wakker omdat ik dacht dat er inbrekers in onze hut waren. Ik hoorde allemaal rare kraakgeluiden en ik besloot even polshoogte te gaan nemen bij Nidia. 'Nied, hoor je die geluiden ook?!'
"Ja dat ben ik. Ik zit vast in mijn klamboe". Ik ging helemaal stuk. Nidia ook. Dat was het grappigste van de hele Jungle.

Gisteravond zijn we met de directie van het weeshuis uiteten geweest. Dat was echt de leukste avond van heel Nepal. Het was echt zo grappig, die mannen zijn helemaal gestoord en wij lagen de hele avond in een deuk.
Vanmorgen zijn we voor het laatst naar ons weeshuis geweest. We hadden een soort goodbye-party. En ik kan met trots vertellen dat de Medische Kamer eindelijk helemaal af is! Hij is echt heel erg mooi geworden. Ik ga zo proberen de foto's erop te zetten. We zijn niet zo heel lang meer in het weeshuis gebleven, omdat er niet veel meer te doen was. Ik vond het wel jammer toen we daar wegmoesten, want alle kindjes zijn zo lief!

Morgenmiddag vliegen we naar India, waar we 8 uur in Delhi moeten wachten, waarnaar we 's nachts doorvliegen naar Amsterdam. Vrijdagochtend vroeg hopen we hier veilig aan te komen. Ik baal als een stekker dat we weg moeten, maar aan alles komt een eind. Ik sluit nu af en ik probeer voor de laatste keer een fotoserie te plaatsen. Ik weet niet of het gaat lukken omdat de stroom net al twee keer is uitgevallen en ik het hele verhaal dus steeds opnieuw moest typen. Maar jullie zien vanzelf wel of ze erop staan of niet! Tot in Nederland allemaal!

Dikke kus, Rani

Raften en blije kinderen

Namaste!

Zaterdag (31 juli) vertrokken we om 6.15uur omdat we met de bus naar een rivier werden gebracht waar we gingen raften. Even voor alle duidelijk: dit hoorde nog bij ons programma, niet dat jullie allemaal denken dat ik zelf op het belachelijke idee ben gekomen om in zo'n boot te stappen. De reis er naartoe werd natuurlijk weer een grote dollemansrit. Ik was doodmoe, maar de rijstijl van de chauffeur hield me klaarwakker. Maar na ongeveer 3 uur kwamen we - geheel tegen mijn verwachting in - levend aan op de plaats van bestemming. Toen we uitgestapt waren, wilde ik de eerst volgende bus weer terug nemen. Het water ging vreselijk tekeer! Eenmaal in de boot was het best fun, ook al sloegen we bij elke golf bijna over de kop. Ik was blij toen we eenmaal (ZEIKNAT) aankwamen. Terug naar Kathmandu moesten we terug met local transportation (heen waren we met tourist bus). Toen de bus eindelijk kwam aanrijden, bleek het dat ie vol was. Geen probleem. We gooien de toeristen gewoon op het dak. Dat was echt geweldig. We zaten middenin de bergen en het weer en het uitzicht waren prachtig. De pret was alleen van korte duur, want in het eerst volgende dorpje kwam meneer de politie roet in het eten gooien: 'Why do you sit on the roof?' Ja, dat wist ik eigenlijk ook niet. Van hem moesten we helaas in de bus gaan zitten. Regels in het verkeer gelden hier niet, maar als wij een keer lol hebben gelden ze ineens wel. De rit in de bus was  vreselijk. De eerste tijd moesten we staan omdat het vol was. Later zat ik naast een rare Nepalees die alleen maar zei dat ie van me hield en komkommers en bananen op me tas ging gooien. Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Ik was blij toen we na 5 uur eindelijk terug in Kathmandu waren.

Natuurlijk hebben we ook nog wat serieuze dingen gedaan. Zondag hebben we een weeshuis bezocht waar kinderen verblijven wiens ouders in de gevangenis zitten. De leiding wilde voor elk kind een schrift en een pen, maar wij zijn de beroerdste niet dus gaven wij elk kind een pakketje schriften en doosje pennen. Ze waren er zo blij mee! De kinderen zeiden de hele tijd ' Thank you Miss'. Dat was echt zo lief, nog nooit zoveel blije kinderen bij elkaar gezien. En dat alleen met een schrift en een pen.

Maandagochtend zijn we met Rajesh (huisvader) gaan 'winkelen' voor de twee andere scholen die we eerder bezocht hebben. We zijn eerst langs een boekenwinkel gegaan, waar we voor elke school rond de 200 Engelse boekjes hebben gekocht voor in de schoolbibliotheek. Hierna zijn we naar een soort speelgoedwinkel gegaan, waar we voor elke school nog meer spullen hebben gekocht. We hebben o.a. voetballen, basketballen, badminton en bordspellen voor de oudere kinderen gekocht en spelletjes met letters en getallen voor de kleintjes. Toen we deze aankopen hadden gedaan, zijn we meteen naar een van de scholen gegaan om het langs te brengen (zie foto's, fotoserie 4). Ze waren er natuurlijk heel blij mee, zelf kunnen ze het niet betalen. Alle kinderen waren ook heel enthousiast toen wij er waren, we waren daar echt de attractie van het jaar.

We hebben hier in Nepal ook al een hoop vrienden gemaakt. Zo halen we elke dag water bij een vrouwtje die ons elke keer gaat zoenen en knuffelen als ze ons ziet. Wij noemen haar De Dorpsgek omdat ze een beetje vreemd is. Toen we gisterochtend naar het weeshuis liepen stopte er opeens een auto naast ons. Het was de dorpsgek met haar broer. Ze vroegen waar we naartoe moesten en toen brachten ze ons naar het weeshuis. Zo schattig! Gisteravond hebben we de verjaardag van Rajesh gevierd. Dat was echt enig. Als er in Nepal iemand jarig is dan krijgt iedereen een paar bloemetjes in z'n handen en dan moet je een wens doen voor de jarige. Ook volgt er dan een soort gebed. Het was echt gezellig, m'n volgende verjaardag vier ik ook op z'n Nepalees. 

Vanmorgen (donderdag 5 aug) zijn we nog een keer naar het kinderziekenhuis geweest. We hebben hier veel spulletjes uitgedeeld die we hebben meegenomen uit Nederland (zie foto's). Morgenvroeg vertrekken we met de bus naar het Royal National Chitwan Park om 3 dagen op Jungle Safari te gaan. Als we hiervan terugkomen dan hebben we nog maar een paar dagen. Dinsdag gaan we met de directie van het weeshuis uiteten en woensdag is onze goodbye party in het weeshuis. Vandaag over een week vertrekken we alweer terug naar Nederland, het gaat zo snel! Het baart me alleen wel zorgen dat we vrijdag de 13e moeten vliegen, want KLM heeft geen rij 13 in het vliegtuig omdat dat ongeluk zou brengen?!?!?
Maaaar ik denk nog maar even niet aan de terugreis, want ik vind het hier nog veel te leuk om weg te gaan. In ons gastgezin zit nu ook een Amerikaans stel, dus het is nog gezelliger!

Ik stop nu weer met mijn verhaal voor het geval de stroom uitvalt en mijn verhaal weg is!
Ik probeer na de jungle nog een verhaal te zetten en foto's van de medische kamer van het weeshuis (die is bijna klaar!) te plaatsen.

Liefs, Rianne

Bezoek ziekenhuis en scholen

Lieve lezers,

Deze week zijn we hard aan het werk geweest om tafels en banken te schilderen. Ook hebben we een kamer dat als studeerkamer zal gaan dienen zo goed als afgemaakt (foto's in fotoboek onder Fotoserie 2). Alleen moet de vloer er nog in worden gelegd. De medische kamer wordt ook prachtig. Naar verwachting zal deze eind volgende week klaar zijn. Foto's hiervan volgen zo snel mogelijk!

Woensdag hebben we met Rajesh (projectleider en onze huisvader) twee scholen en een kinderziekenhuis bezocht. Elke keer als we een klaslokaal binnenkwamen, gingen de kinderen staan en gaven ze ons een welkomsgroet, zo leuk! Schokkend feit is dat er in alle (kleine) lokalen 50, 60 of zelfs 70 kinderen zitten. Ze zitten hier met 4 of 5 aan een houten tafel op een houten bankje. Voor deze scholen hebben we nog geen spullen gekocht, dit zullen we begin volgende week gaan doen. Waarschijnlijk zullen het goede schoolborden met stiften worden (whiteboard), boeken voor in de bibliotheek en sportieve spullen zoals voetballen en basketballen.

Na het scholenbezoek zijn we naar het Kanti Children's Hospital geweest. Hier hadden wij een afspraak met de directeur en kregen we een speciale rondleiding. Dit ziekenhuis was de grootste schok die ik ooit in mijn leven gezien heb. De kamers (waar soms meer dan 30 bedden stonden) waren vies en chaotisch. Moeders lagen bij hun kinderen in bed (vaders die willen blijven die moeten op de gang op de grond slapen). Sommige (gehandicapte) kinderen wonen al 4 of 5 jaar in het ziekenhuis, omdat zij door hun ouders verlaten zijn en niet in een weeshuis terecht kunnen. Met de beste wil van de wereld zou het me nog niet lukken om -binnen de 2 weken dat ik hier nog ben - iets te doen voor dit ziekenhuis om maar een mens gelukkiger te maken. Frustrerend. Het ligt buiten mijn vermogen om de chaos die daar heerst ook maar een klein beetje op te lossen. Hoe we dit ziekenhuis willen gaan helpen, weten we dan ook nog niet.

In het gastgezin gaat het verder uitstekend. Sinds de tweede week zitten we met 4 Nederlandse meiden in een gezin. Eigenlijk zouden alleen Nidia en ik hier verblijven, maar die andere 2 hadden kakkerlakken in hun eigen gastgezien (die over hun hoofd liepen ) dus zijn we naar ons verhuisd. Het eten met mijn handen gaat me ook steeds beter af, alleen hou ik me bij de rijst niet helemaal aan de regels. Je moet dan namelijk je hele hand gebruiken, maar ik heb er een hekel aan als m'n handen vies worden dus ik gebruik maar 2 vingers. Ach, ik ben er ook al best goed in haha.  
We hebben ook noodgedwongen een bezoekje gebracht aan een Nepalese bank, omdat de pinautomaat Nidia haar pinpas had opgeslokt. Daarbinnen werden we echt behandeld als misdadigers. Natuurlijk. Wij zijn Nidia en Rianne de criminelen. Ik ging helemaal stuk om de manier waarop ze met ons omgingen, maar daar waren ze geloof ik helemaal niet van gediend. Maar ze heeft haar pas terug. Eind goed al goed.

Morgen (Zaterdag) gaan we raften met nog 3 andere Nederlandse meiden. Ik hoop maar dat we levend uit die boot komen, want ik hoor en lees overal dat het tijdens de monsoon (regentijd) het gevaarlijkst is. Maar we overleven het vast, want we gaan ook nog op jungle safari (6,7,8 aug) en dat willen we natuurlijk niet missen!!

Voor nu laat ik het hierbij, ik ga weer proberen om er een fotoserie op te zetten.

Tot snel.

Liefs,

Rianne

Wrak op wielen

Lieve mensen,

Ik heb weer even tijd om een bericht te plaatsen, dus die tijd benut ik dan maar even goed! Er zijn de afgelopen dagen niet heel veel bijzondere dingen gebeurd. Gister hebben we een andere vestiging van het weeshuis bezocht. Dit was ongeveer een uurtje rijden en gelukkig hadden we onze 'private car' en hoefden we dus niet met de bus. Uiteraard hebben wij deze kids ook blij gemaakt! Er zaten in het weeshus 9 jongens die niet naar school mochten omdat ze geen schooluniform hadden. Dusss die hebben wij natuurlijk voor ze gekocht! En nu mogen ze gelukkig wel naar school. Zij blij en wij natuurlijk ook!

Vandaag (zaterdag) zijn we om 5.00 uur opgestaan om nog een andere vestiging te bezoeken. Dit weeshuis was iets verder weg. We moesten eerst twee uur met een 'bus' rijden. Dit was echt werkelijk de grappigste bus die ik ooit in me leven heb gezien, het was meer een soort wrak op wielen. Er gingen ook 20 kinderen van het weeshuis mee, dus we zaten lekker met z'n allen bovenop elkaar. De rit verliep ook niet geheel vlekkeloos, want door de gaten die in de grond zaten moesten we een keertje stoppen omdat er iets van de chauffeur door het gat naar buiten was gevallen, en halverwege moesten we stoppen omdat er een band verwisseld moest worden. Ook moesten we over een berg heen en dat vond ik af en toe wel eng want bij elke bocht reden we bijna de afgrond in en we zaten zo hoog dat we bijna niks zagen door de wolken (foto's volgen). Al met al vond ik het prachtig. En het was de eerste keer in mijn leven dat ik besefte dat vliegen veiliger is dan autorijden. Maar we zijn zonder kleerscheuren aangekomen bij het weeshuis en we zijn ook veilig teruggekomen. Bij het weeshuis was het niet erg bijzonder. Alle mannen en kinderen gingen voetballen in de modder, maar ik deed niet mee want ik was bang om vies te worden haha.

Ik stop nu met dit verhaal want ik vrees dat de stroom elk moment uit gaat vallen, volgende week kan ik hopelijk weer een nieuw verhaal zetten en dan kan ik ook wat dingen vertellen over onze kluswerkzaamheden in ons eigen weeshuis!

Tot snel,

Liefs, Rianne

De eerste blije mensen

Lieve mensen,

Zondag zijn we voor het eerst naar het weeshuis 'Bal Mandir' geweest. De schok begon al toen we binnenkwamen, want het is er een enorme puinhoop en het stinkt er ook heel erg. Dit is niet zo gek als je hoort dat er 250 kinderen leven! We gingen eerst naar de kamer van de directeur en toen kregen we een rondleiding door het weeshuis. We zijn toen langs alle kamertjes gegaan waar alle kinderen slapen. Na de rondleiding moesten we een groep uitzoeken waar we de ochtend wilde verblijven. Ik koos natuurlijk voor de baby's. 'S middags mochten we gelukkig wisselen, en gingen Nidia en ik samen buiten spelen met de wat oudere kinderen. We hebben toen springtouwen uitgedeeld die we hebben gekregen van Top 1 Toys. Dit was een groot succes! De kinderen sprongen bijna op ons omdat ze zo graag een springtouw wilde en met ons wilde spelen.

Ik heb al opgemerkt dat het niet zo heel veel zin heeft om kleine spulletjes (zoals pennen)  voor de kinderen te kopen. Dit raakt binnen de kortste keren kwijt of het gaat stuk. Daarom hebben we besloten om niet te investeren in spullen maar in de leefomgeving van de kinderen. De medische kamer van het weeshuis ziet er verschrikkelijk uit en wij willen die graag opknappen. Ook staat er een kamertje in het weeshuis leeg, hier willen wij graag een leuke speelkamer van maken. Vandaag zijn we al begonnen met de muren te schilderen. Ik had nog nooit een muur geschilderd en ik wist ook niet hoe het moest dus eigenlijk deed ik maar wat, maaaar het resultaat mag er zijn! Morgen gaan we hier mee verder en we hopen dat deze kamer zo snel mogelijk afkomt, zodat we verder kunnen werken aan de medische kamer.

We hebben ook al een schooltje bezocht dat naast het weeshuis gevestigd is. We hebben aan hen gevraagd wat zij graag wilden hebben en zij zeiden dat ze graag een computerset wilde voor de kinderen. Zodoende zijn wij vanmorgen met de directeur van het weeshuis in de taxi gestapt om een computer voor deze school te kopen. Toen wij deze computer aan deze school gaven, waren de mensen zo blij! Ze gingen een heel feest geven voor ons met koekjes en disneydrank, zo lief! Ook kregen we een soort huldiging en een toespraak met een oorkonde (helaas wel met mijn naam verkeerd geschreven) omdat ze ons zo dankbaar waren. Van de week zullen wij nog een ander weeshuis gaan bezoeken en ik wil ook nog graag naar een kinderziekenhuis gaan. 

Voor nu laat ik het even hierbij, ik hoop van de week weer een leuk verhaal te schrijven!

Liefs,

Rianne

Na een lange reis..

Namaste!

Na een lange reis van bijna 24 uur kwamen we aan op het vliegveld van Kathmandu. De fun begon al op Schiphol toen de bagagevrouw het niet eens was met onze bagage (13 kilo te veel). Van haar moesten we midden in de  chaotische vertrekhal van Schiphol ons koffer open maken om spullen over te pakken naar onze handbagage. Het probleem was alleen dat die tassen ook al vol zaten. Wij kregen van KLM twee grote witte vuilniszakken om spullen in mee te nemen. Met deze zak erbij liep ik ongeveer met 12 kilo handbagage (overigens alleen spullen voor de kinderen!) De vlucht naar India verliep redelijk goed, totdat we moesten landen. We waren al bijna geland maar het bliksemde en onweerde heel erg dus toen moesten we weer een stuk opstijgen en omvliegen, wat natuuuurlijk weer voor de nodige bloed zweet en tranen zorgde haha.

Op het vliegveld van Kathmandu werden we opgewacht door onze huisvader en tevens de projectleider. We werden door hem naar een Gueshouse gebracht waar we een nachtje zijn gebleven. 'S avonds zijn we  gaan eten met andere vrijwilligers. We werder nmet de taxi teruggebracht en dat we dat overleefd hebben is echt een groot wonder. In Nepal gelden namelijk geen verkeersregels en iedereen rijdt door elkaar (en het liefst over elkaar) heen. Ik vond het wel heel grappig aangezien we steeds met ons hoofd tegen het dak vlogen. Je moet op straat sowieso goed uitkijken, want overal crossen auto's, bussen en scooters om je heen en die stoppen niet voor voetgangers. Verder is het hier heel veilig hoor dus geen zorgen haha.

Dinsdagmorgen werden we naar ons gastgezin gebracht. Ik zit bij een best wel rijke familie in een huis als een paleis. Ik voel me hierdoor wel een beetje schuldig tegenover de rest van de mensen in Kathmandu die geen huis hebben. Ze hebben 3 hele lieve kids: een jongetje van 4 en een meisje van 9. Er woont ook een meisje van 12 bij hun in huis die een soort diensmeisje is, in ruil voor schoolgeld. Het is wel erg wat zij allemaal moet doen en daarom probeer ik haar maar zo veel mogelijk te helpen want ik wil niet dat zij mijn afwas doet.
Nadat we bij het gastgezin waren aangekomen, begon ons programma. We werden door onze huisvader een soort van gezegend. We moesten hierbij een offer brengen aan een paar godinnen op schilderijen en we kregen een stip op ons hoofd. Ook kregen wij Nepalese namen waarmee mijn gastgezin mij aanspreekt. Ik kreeg de naam 'Rani' wat koningin betekent.

Woensdagochtend stonden we rond 7 uur op want rond 7.30 kregen we ontbijt. Dat was de grootste grap ooit: we kregen een heel groot bord met rijst en groente. Toen ik het zag schrok ik echt want ik moest er niet aandenken dat ik dat allemaal op moest eten. We moesten het ook nog met onze handen eten en dat was helemaal geen succes, uren later hing de rijst nog in mijn haar. Je mag in Nepal ook geen eten weggooien, dus wat we overhadden dat gaven we aan de hond.
'S middags hebben we met onze huismoeder het stadje bezocht om een Nepalse jurk voor ons uit te zoeken. Deze jurk wordt helemaal op maat gemaakt en hij is zondag klaar dus ik ben benieuwd. Ze hebben hier sowieso veel leuke spulletjes.  Ik heb alvast maar mijn koffer leeggehaald met spullen die ik niet meer mee terugneem naar Nederland zodat ik alvast genoeg ruimte over heb voor spullen die ik van hier mee terug neem.

Donderdag hebben we Thamel bezocht, een soort toeristenbuurt met allemaal leuke winkels en marktjes. Echt wat voor mij, de shopaholic. Daar in de buurt hebben we ook tempels bezocht. Hierna zijn we naar een andere plek geweest om een beroemde tempel te bezoeken waarvan ik de naam even niet weet. We moesten hiervoor een hoge trap beklimmen, maar het uitzicht was zo mooi!!! Op de weg terug zat de trap vol met apen, erg leuk! Ik heb zo veel foto's van die beesten gemaakt dat ik een hele documamtaire kan insturen voor de Stichting Aap. Na een tijdje gingen ze alleen op ons springen en ons aanvallen en toen vond ik ze eng. Einde fotosessie.

Zondag gaan wij voor het eerst naar het weeshuis toe. Ik ben erg benieuwd maar ook een beetje bang voor de levensverhalen van deze kinderen, want er is hier zo veel armoede! Gelukkig hebben we veel leuke spulletjes voor ze meegenomen uit Nederland en kunnen we nog extra helpen met het geld van de inzameling. We krijgen trouwens nog steeds geld binnen:super!!
Wat we precies gaan doen weet ik niet, maar de projectleider gaat ons helpen en ik denk de leiding van het weeshuis ook. Ik wil ook nog andere scholen/weeshuizen bezoeken, zodat we aan hen ook spullen kunnen geven zoals bijvoorbeeld schoolboeken.

Ik stop nu met mijn verhaal want ik vrees voor de stroom. Ik heb namelijk al 4x geprobeerd om dit verhaal te schrijven maar de stroom valt steeds uit. Ik wil alleen nog zeggen dat ik het hier erg naar mijn zin heb en dat ik blij ben dat ik nog vier weken mag blijven! En jullie hoeven je ook geen zorgen te maken want het gaat allemaal heel goed hier. Ik ga nog proberen foto's erop te zetten maar ik heb geen idee of dat lukt!  Tot snel!

Liefsxxxxxxx

Rianne

Nog een nachtje...

... En dan gaat het er eindelijk van komen! Ik vertrek voor 5 weken naar Nepal om in een weeshuis te gaan werken. Natuurlijk gaan mijn vriendin Nidia en ik ook voor toerist spelen. De eerste week hebben wij een orientatie waarin wij onder andere Nepalese taalles en een cursus mediteren krijgen. Op zondag 18 juli zullen wij voor het eerst naar 'ons' weeshuis gaan om kennis te maken met de kids. In dit weeshuis zitten 132 kinderen en wij zullen ons voornamelijk bezighouden met hen aandacht en liefde geven die zij hun hele leven bijna niet hebben gehad! We hebben allebei een koffer vol met leuke spulletjes die we aan de kinderen kunnen geven en waar zij mee kunnen spelen.

Morgenochtend (11 juli) gaan wij in het Oranje naar Schiphol, vanwaar we via India (waar we HOPELIJK de WK-Finale kunnen zien ) doorvliegen naar Kathmandu. Hier komen wij dan als het goed is op maandagochtend 12 juli aan.  Op het vliegveld worden wij opgehaald door een medewerker van de partnerorganisatie van Travel Active en die brengt ons naar het Sukeyasu Guesthouse, waar wij een nachtje zullen verblijven. Een dag later, 13 juli, begint ons orientatieprogramma. 

Last but not least: Voor degenen die mee hebben geholpen om onze inzameling succesvol te maken: hartstikke bedankt! We hebben op dit moment een bedrag van ruim € 2300. Jullie zijn super.

Ik hoop natuurlijk dat jullie trouw mijn verhalen blijven lezen en tot over vijf weken!

Liefs, Rianne 

Volgende pagina »